Verslaafd!?

Er zijn verschillende soorten verslavingen. Drank, drugs, eten, seks, gokken, roken… Zo kan ik nog wel even doorgaan. Zelf ben ik er 100% zeker van dat ik verslaafd ben aan sociale media. niet iets om trots op te zijn, maar ik ga er ook niet over liegen. Ik ben nogal nieuwsgierig aangelegd en sociale media is natuurlijk de uitgelezen manier om precies in de gaten te houden wat iedereen doet. Of althans, wat iedereen doet en deelt. Want ik weet natuurlijk ook wel dat niet alles gedeeld wordt. Maar ik heb er misschien nog een nieuwe verslaving bij.

Het begon allemaal in oktober 2015. Mijn vriend en ik waren op vakantie in Nieuw Zeeland toen ik er voor het eerst mee in aanraking kwam. Al jaren wist ik dat ik het wel wilde, maar ik had geen lef… En dus besloot ik het mezelf ‘cadeau’ te doen, als een soort beloning.

Op reis in Nieuw Zeeland liepen mijn vriend en ik een behoorlijk pittige track door het Abel Tasman National Park. Ik heb dagen gehuild van de pijn en vermoeidheid, maar we hebben hem volledig uitgelopen, met nog een extra lusje erbij. En ik had mezelf – zonder iets tegen iemand te zeggen – voorgenomen: als ik dit afmaak, mag ik het EINDELIJK…

En toen was daar: mijn eerste tatoeage. Ik liet op mijn linker onderarm de tekst ‘Whai ana o moemoea’ zetten. Dat is Maori voor ‘Volg je dromen’. Iets wat ik op dat moment letterlijk aan het doen was, samen met mijn vriend in Nieuw Zeeland. En iets wat ik me op dat moment voornam om voortaan veel vaker te doen: mijn dromen volgen. Die tatoeage zette ik dus vooral voor mezelf. Dat is ook de reden dat ik hem in Maori liet zetten en niet in het Engels of Nederlands. Het was iets wat ik mezelf voornam en niet per se iets waar anderen iets mee te maken hadden. Niet dat ik er een geheim van maak hoor, absoluut niet.

De tatoeëerder die mijn linker onderarm versierde, waarschuwde me al: dit zal niet de eerste en laatste zijn. Ik wuifde die opmerking een beetje weg, want waarom zou ik in hemelsnaam nog meer tatoeages nemen?

En toen was het 10 oktober 2017: tatoeage nummer twee. Na een pittige tijd, waarin ik herstelde van een burn-out en steeds meer voor mezelf koos, met een nieuwe baan, een nieuw huis en drie halve marathons op de teller, kocht ik weer een tatoeage als cadeau voor mezelf. Op mijn 27e verjaardag. Ik liet een pijl tatoeëren op mijn rechtervoet. De pijl naar voren. Die heeft voor mij een dubbele betekenis: het vooruitkijken/doorzetten na mijn burn-out én de ene voet voor de andere zetten tijdens het lopen van die drie halve marathons.

Inmiddels was ik al wel overtuigd van wat die tatoeëerder in Nieuw Zeeland me al duidelijk probeerde te maken. Een eerste tatoeage is best een stap. Je hele lichaam is nog ‘schoon’ en je gaat er iets op zetten wat er nooit (of in ieder geval niet zomaar) meer afgaat. Maar zodra je die eerste stap hebt gezet, is het veel minder moeilijk om het nog een keer te doen. En nog een keer…

Want inmiddels heb ik mezelf tatoeage nummer drie cadeau gedaan. Vorige week woensdag, toen Sophia precies een maand oud was, liet ik mijn rechterpols versieren met een tatoeage, speciaal voor haar. Ik heb het simpel gehouden: geen naam, of letter. Maar een hartje. Een klein, simpel hartje, op de buitenkant van mijn rechterpols. Ik weet waar die tatoeage voor staat (en jullie nu ook) en dat is het belangrijkste.

Of er ooit een vierde tatoeage komt? Ik denk het wel…

X Nikki